Upalne wieczory lata rozluźniają atmosferę, ludzi, stany. W tym kontekscie przychodzi nam się zmierzyć z dzisiejszymi czytaniami o wygnaniu syna Abrahama z służącej Hagar oraz historię o wypędzeniu duchów nieczystych w świnie, które potem rzucają się ze zbocza i toną w wodzie.
Wyjątkowo niewiele było dzisiaj nawiązań do kardynałów, choć pełnia zrozumienia symboliki wody w Izraelu jako żywiołu oczyszczającego, niszczącego zło, ale jednocześnie niebezpiecznego rzuca jakby inne światło na rzeczywistość dzisiejszą i konieczne jakby się wydaje wczasy nad morzem.
Sprawa oczyszczenia wyłania się tutaj jakby głębiej zakorzeniona w XX wieku, w którym żyli i posługiwali kardynałowie. Można sobie pozwolić na krótką refleksję iż, aby dostąpić miłosierdzia, którego kult przypada jakby już na schyłek XX a raczej początek XXI wieku, należy najpierw przejść skruchę serca i oczyszczenie w pokucie. Czy te czasy były okresem wyrzucania złych duchów na wielką skalę?
Wracając z tej dygresji do kazania, zwraca się nam uwagę na fakt, iż Pan Jezus po oczywistym dobru, którym było wyzwolenie człowieka z demonów zostaje poproszony o opuszczenie okolicy. Trudno się przywyczaić do nowego życia, jeżeli wprawdzie były demony niedaleko i człowiek bał się opętanych, ale były też świnie…