Autor: admin

Radość przepełnia człowieka, kiedy się dowiaduje, że Bóg nie oczekuje od niego pieniędzy. Wokół tego tematu i nawiązania do zarządzania toczyło się dzisiejsze kazanie w jakże miły czerwcowy czas.

Moneta 5 złotowa, jako należąca do państwa, została nam przedstawiona jako symboliczna temu denarowi, który opisywał Pan Jezus i wydawał werdykt iż nie należy ona do Ojca. Porządkował sprawy światowe i boskie wskazując na przynależność.

Kapłan wyjaśniał, nawoływał, zachęcał by myśleć w kategoriach własności Boga: cały materialny świat należący do Niego i człowiek jako stworzenie. Z tego wynika prawdziwe miejsce człowieka na Ziemi jako zarządca dóbr.

Jednocześnie, nawiązaniem do Ewangelii z poprzedniego dnia przestrzegał w przypowieści o złych zarządcach winnicy, którzy nie dość, że nie wywiązali się z obowiązku w stosunku do właściciela, to jeszcze zabili jego syna licząc na dziedziczony majątek.

Jak trudno było się pogodzić księciu, jakim był tytułowany kardynał Sapieha czy wywodzącemu się z arystokratycznego rodu kardynałowi Macharskiemu z powojenną rzeczywistością utraty przez arystokrację ich majątków na korzyść zwykłych ludzi?

Wiemy to z opowieści o tych postaciach – nie mając zbyt wiele obdarzali innych swoim ubóstwem, zubożeniem się poniżej stanu tego, który z urodzenia im przypadał wierząc, prawdopodobnie, że byli tylko zarządcami na włościach naszego wszystkich Ojca.

Ktokolwiek wie o dobrach płynących z posługi kardynała Sapiehy i Macharskiego wydaje się jakby już umarł albo zapomniał. Taki powolny los spotyka bohaterów Kościoła ale i także Polski, a szczególnie Krakowa.

Któraś z kolei Eucharystia i jakby światełka nie widać natomiast coraz mniejsza grupka osób zbierających się w intencji modlitwy za zmarłych kapłanów. A czyż już sama ta intencja, choć niepopularna, nie jest wspaniała?

Dzisiejsze nauczanie opierało się na czytaniach, ale jeden fakt zwrócił szczególną uwagę. Wezwania Pana Jezusa: bądźcie miłosierni, dawajcie! Kapłan pięknie odsłonił nam tajemnice iż osoba bogata może się połączyć z biedną właśnie poprzez udzielane miłosierdzie.

W tym kontekście wypada zrobić sobie wielkopostny rachunek sumienia i zastanowić się co dla mnie zrobili nasi bohaterscy kardynałowie? Pytanie dość trudne, bo historia potoczyła się takimi torami, jakimi się potoczyła. Gdyby ich zabrakło, gdyby nie działali nasze otoczenie by inaczej wyglądało a poprzez ich szeroki wpływ na koleje losu, jakby rozmywa się świadomość ich wkładu w nasz dobrobyt.

Czy to za sprawą bliskości roku, zimy na zewnątrz czy innych względów grupka nasza znacznie przetrzebiona, a szkoda, bo piękno świecących choinek, udekorowany żłóbek i gwiazd betlejemskich w kościółku zbudowanych w góralskim stylu tworzy niepowtarzalny nastrój świąt.

Czytania jak i nauka franciszkanina oscylują dzisiaj wokoło stwierdzenia tożsamości i powołania. Jednym aspektem wyraźne zdefiniowania wroga – jako tego, kto nie uznał w Jezusie Syna Bożego, jego, misji i dziedzictwa. Z drugiej strony świadectwa św. Jana o samym sobie jako o głosie prostującym drogi i przygotowującym lud na spotkanie z Mesjaszem.

Kim jesteś? Jakże ważne musiało być to pytanie o godność, funkcję i misję, skoro pojawia się tak często w nauczaniu. Jezus, bo to On narodzony w żłóbku przyjął i dokonał misji zbawienia i odkupienia ludzkości, pojednania z Ojcem i przygotował nam miejsce w Niebie.

Co więcej, kapłan przypomina, iż w czasie nauczania zostaliśmy powołani słowami „Świętymi bądźcie tak jak ja jestem” do życia i starania się o świętość. Swoistym przykładem odpowiedzi na to wezwanie mają być dzisiejsi święci: Grzegorz i Bazyli, którzy to sobie postawili za cel odnalezienie filozofii życia i odnaleźli ją w Ewangelii.

Jednocześnie jednoczy nas kapłan w staraniach i modlitwach o dar stwierdzenia świętości życia kard. Sapiehy i Macharskiego, choć to żmudny proces i wymaga cudu. Kto chciałby się modlić? Potrzeba cudu …

2026.I.02

Początek adwentu, pełnia księżyca, nowy Arcybiskup… wydawałoby się, iż nastaje początek… gdyby nie zalane mgłą miasto zwiastującą zimę. W tym kontekście przyszło nam przyjąć naukę kapłana o nowym porządku, do którego mamy się w adwencie przygotować, jako że czekamy na przyjście Jezusa Króla, a wraz z nim powitać nowe (stare) prawa panujące w przyrodzie. Mowa o wilku, który ma zamieszkać z barankiem i panterze leżącej z koźlęciem.

Kapłan szybko zachęca do wielu dogłębnych rozważań, jednym z nich właśnie oczekiwana zmiana utartego schematu myślenia i postępowania, w którym jeden człowiek utrzymuje życie kosztem drugiego. Należałoby wrócić do raju, gdzie panowało szczęście i wyciągnąć z tego paralelę, iż tak będzie przy ponownym przyjściu Chrystusa.

Jednocześnie kapłan jakby sprowadza nas do chwili obecnej i radości Jezusa na Eucharystii z naszej obecności, zgromadzonych wokół Niego.
Trudno przyjąć te słowa w kontekście dzisiejszej powszechnie panującej zgnuśniałości, lecz wystarczy spojrzeć wstecz na czasy urzędowania kard. Adama Sapiehy, który trwał na fotelu arcybiskupa pośród okupacji, biedy, oskarżeń i ze wszech stron ucisku. Widzimy jasno, iż obecny stan mógł uznać jako conajmniej duży krok w kierunku raju. Niemała w tym zasługa posługujących w Sanktuarium Sióstr Albertynek, które swoją modlitwą, pracą i ofiarą zapewniają nam wspaniałą atmosferę do przeżywania Eucharystycznych uniesień, za co im się po raz kolejny dziękuje.

Liście opadły z większości drzew i soki wracają do korzeni z konarów. Kapłan głosi nadzieję, że mimo wszystko ze starego pnia może wyrosnąć nowe życie tak, jak mówi dzisiejsze czytanie: wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści odrośl z jego korzeni. Popatrzmy jak Adam ze starego korzenia Sapiehów musiał obumrzeć, aby powstał Wojtyła, późniejszy papież i może zakwitnie w nas nadzieja, że przyjście Pana niedługo i słowo wypełnia się, choć potrzeba czasu i własnej ofiary aby to zauważyć.

Niech ta nadzieja nie pozwoli nam zakopać się wśród liści i zasnąć w zimowy sen.

2025.12.02 KRK

Dzisiejsza Eucharystia zbiega się w czasie z bliskością Świąt Wszystkich Świętych i Zaduszek, aktem modlitwy staramy się natualnie wyprosić duszom zmarłym w niebie dom. Szczególnie w intencji kardynałów Sapiehy i Macharskiego poświęcamy te comiesięczne msze święte.

Pismo Święte prowadzi nas dzisiaj do domu w niebie poprzez świadomość niszczejącego człowieka zewnętrznego a wzmacnianego człowieka wewnętrznego, który idzie drogą. Wskazuje na siebie nasz Zbawiciel jako drogę do Ojca, dając nam obietnicę miejsca w Jego domu.

Kazanie ukazuje nam kard. Franciszka jako kapłana nie tylko zmierzającego do domu, ale w krzyżu znajdującego źródło miłości i przemieniającego się w źródło dla ubogich i pragnących. W tym rozważaniu słów i życia odnajdujemy moc miłości, którą przez cnotę miłosierdzia i uniżenia się ze wysokiego stanu społecznego i majętności do poziomu zwykłego Polaka ubogaca niejako biedaka.

Historia znana jak gdybyśmy pisali o kard. Adamie, z tym wyjątkiem że trzebaby jeszcze dodać zasługi spiżowego męstwa w oporze przed obcą władzą najeźcy i wszechobecną biedą.

Motyw jedności, jednoczenia, łączenia Nieba z człowiekiem na Ziemi tu i teraz pojawia się dość wyraźnie, pomagając nam zrozumieć akcent na miłosierdzie Boże, jeszcze raz.

2025.XI.02 KRK

Ku Królowej Anielskiej skierowany został wstęp do kazania i rozwinięcie myśli odnowienia wspomnień sług Kościoła kard. Adama i kard. Franciszka, rocznicę którego śmierci dziś obchodzimy.

Jakże inaczej odczuwa się ciepły lipcowy wieczór słuchając wysokich lotów rozmyślań zachęcających do przyjęcia łaski odnowienia pamięci. Łączność z historią i jej postaciami, które mamy w pamięci, do pozytywnego działania potrzebuje wiary. Któż jak Maryja poprowadzi nas w odczytaniu na nowo osoby kardynała? Nikt tylko Jej służebnica, która w skromnym habicie służyła kardynałowi do końca.

Wspaniałe świadectwo czystej miłości i posługi pielęgniarskiej wydawało się w dzisiejszym spotkaniu być lustrzanym odbiciem tego, który Krakowski kościół z wrażliwością pielęgniarza utrzymywał przy życiu do końca. Wiele padło słów na temat cnót ubóstwa, siły jednoczenia, szacunku dla drugiego człowieka, kultury lecz właśnie czułość do Ojczyzny, czułość dla Kościoła, czułość dla człowieka w tej rzeczywistości przebijała w opowieściach o tym mistycznym lekarzu kardynale Franciszku.

Nie tylko wspominki, nie tylko wspominki, tak zdawał się mówić kapłan wskazując na ołtarz jako miejsce Eucharystycznej Ofiary, które kontynuje zwykły ksiądz każdego dnia, każdego pokolenia powtarzając dzieło zadane przez pierwszy wzór, niezmiennie trwający ponad ołtarzem jako Król z koroną cierniową na głowie w obrazie Ecce Homo.

2025.VIII.02 KRK