Nowy rok szkolny zachęca do przyjrzenia się znanym tematom jeszcze raz i jednocześnie podjęcia ich na nowo. Z takim nastawieniem przyjęliśmy ofiarę sprawowaną przez byłego rektora Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach.
Ziszcza się powoli, dochodzi do szczytu idea będąca tłem wydarzeń w czasach pontyfikatu kardynałów Sapiehy, Wojtyły i Macharskiego dzisiaj wypowiedziana dość wyraźnie i jasno – Boże Miłosierdzie. Okres sprawowania rządów przez kard. Sapiehę został porównany dzisiaj do 40 letniej wędrówki narodu wybranego przez pustynie, kładąc paralele na niełatwy czas okresu międzywojennego, II wojny światowej i komunizmu. Mojżeszem wydaje się w pełnym znaczeniu dla całego Kościoła wprawdzie późniejszy papież, ale trudno przecenić również dorobku kard. Franciszka Macharskiego.
Dziś to podsumowanie zostało wprost nazwane – tysiące wyświęconych kapłanów, dziesiątki świątyń a szczególnie Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Jakby cel i szczyt. Wiele osób, włącznie z piszącym, żyje z tej idei Miłosierdzia i wielu współuczestniczy w tym już wielonarodowym ruchu szerzenia kultu oraz posłannictwa Świętej Siostry Faustyny. Służba kardynałów łączy się z tym bogactwem ściśle, jeżeli nie jest kluczowa.
Zanim jednak popłyną laudacje dla kardynałów, przypomina się dramat życia bł. Michała Sopoćki, który również odgrywał się za czasów sprawowania władzy przez tychże hierarchów. Dzięki Bogu udało się wszystko na dobre poodrwacać.